Soms heb ik wel eens het gevoel, dat God niet bestaat. Niet omdat ik het zo slecht heb. Maar het leven kabbelt gewoon voort en eigenlijk denk je niet aan God en als je dan nadenkt dan is er niets. Dat vraagt natuurlijk om een verklaring. Want wat is dat: dan is er niets. Eigenlijk is het een gevoel waarmee je op jezelf lijkt te zijn teruggeworpen. En het vreemde is dan, dat je het gewoon aanvaardt. Maar als je erover nadenkt, dan is het toch vreemd. Want uiteindelijk wil je dat niet omdat je weet dat het niet zo is. Je bent niet alleen voor jezelf of met jezelf. Je moet gewoon niet toegeven aan zo’n gevoel. Je wilt dat ook niet. Want nu is alles goed, je hebt even niets te wensen. Maar juist het feit, dat je niets te wensen hebt, is een teken van Gods goedheid. En je wilt dat God deel is van jouw leven. En het lege gevoel is helemaal weg. Want wat zou je zonder God?