Al enige tijd dwaalt het verschilt tussen volwasenendoop en kinderdoop door mijn hoofd. Toch ook wel door mijn stukje over Job, waarin ik het menselijk onvermogen om God te begrijpen aantip. Maar er is ook meer dan dat. Wat is een achtergrond om kinderen te dopen? Vandaag werd mijn aandacht gevestigd op een drietal artikelen in ‘Ter Dege’ en wel in de nummers van 24 april, 4 mei en 19 mei. Drie predikanten schrijven daarin over dopen. Een Gereformeerde Bonds predikant, een predikant van een christelijk gereformeerde gemeente en een Hersteld Hervormde predikant. Het is de moeite waard om die eens na te lezen. 

Voor mij komt het er op neer, dat de kinderdoop voortkomt uit het besef, dat het kind van God de belofte ontvangt, dat Hij er voor dat kind wil zijn. God sluit een verbond met dat kind. Een volwassene die gedoopt wordt geeft uiteindelijk aan, dat hij (of zij) een verbond met God sluit. Het verschil tussen ons “ik wil bij U horen” en Gods: “Ïk wil er altijd voor jou zijn”. Dat laatste is voor ons individualisten moeilijk te bevatten. Voor gelovige ouders is dat wel iets om op terug te vallen als hun kinderen eigen wegen gaan. Zin kunnen in hun gebed hun kinderen steeds bij God brengen, zij dragen Zijn belofte. 

U vormde mij tot één geheel,
U weefde ieder lichaamsdeel.
Het is te groot voor mijn verstand:
Ik ben een wonde van Uw hand.
Ik prijs U Heer, het blijft mij raken
hoe kunstig U mij wilde maken. (Psalm 139: 4, De Nieuwe Psalmberijming)

Kinderen binnen de christelijke gemeente geboren zijn kinderen van het verbond met een belofte van God, uitgesproken bij hun doop. Zou die belofte niets waard zijn? Kiezen we zelf of aanvaarden we Gods keuze?