Soms heb je van die tijden waarin alles niet echt duidelijk is. Nou ja, van die tijden. Is er ooit wel eens iets duidelijk? Zelf zou ik graag wel eens willen weten wat Gods plan is. Gods plan met mij, met onze gemeente .... Zo zou ik nog wel een aantal dingen op kunnen noemen. Gods plan met....
Want als je wist wat Gods plan was, dan kon je daar meteen op inspelen. Dan was Gods plan meteen jouw plan. Alleen, dan gaan wij er weer mee aan de haal. Dan vullen wij Gods plan al vast in. Dan weten wij wat wij moeten doen. Maar nog meer, dan weten wij wat God moet doen. Dan zullen wij Hem raad geven. Dan bepalen wij....
Toch wacht ik af, en vaak gaan mijn gedachten de kant uit dat ik vergeefs wacht op wat Gods plan is.
Abraham kent dat wachten. Hoeveel jaren heeft hij niet moeten wachten. Wachten tot God weer eens sprak.
Wanneer spreekt God tot ons?
Wacht op de Heer. Ja, je moet het kunnen. 

Wachten is iets wat ons mensen niet altijd even goed afgaat.  Vaak willen wij vooruit. Zelf alvast beslissen.

En dan kom ik er toch weer op terug. Iets wat ik in voorgaande stukjes al eerder heb geschreven. Geloven in God is vertrouwen in God en op God. Vertrouwen is bij ons vaak (altijd?) alleen maar te vinden in onszelf. Vertrouwen op God…. Ziet God alles wel, moet God niet even….. Wij weten maar al te vaak wat God moet doen. De wens van Eva, van Adam. Wat had God ook weer gezegd? Maar…. en dus.
Vertrouwen op God. 

 

Heer, U weet het, U ziet het, U ziet ons, geef ons vertrouwen. Wij staan met lege handen, wij weten niets wij hebben niets. U bent alles in ons, voor ons.